NO MORE TEARS

i woke up early today with a smile on my face. (,")
why? ..although i already accepted the fact na wala na talaga si Tatay Joecap eh na-meet ko naman ang aking second (adopted) mother na si Mrs. Capadocia.

Nakakataba ng puso ang gestures niya sa kin after kong i-kuwento sa necrological service ng Malacañang Press Corps (MPC) for (the late) Tatay Joecap ang mga unforgettable experiences ko with him.

At first, ang hirap magsalita infront of many people lalo na nandun ang Capadocia family, mga kasama ko sa MPC, guests, and some government officials. Feeling ko at that time...im deaf and blind.. may kinukwento ako pero hindi ko naririnig ang mga sinasabi ko, nakatingin ako sa mga tao pero feeling ko nagsosolo ako kasama ang Tatay (Joecap) ko.

It was really hard..VERY hard na mag-kwento ka na pipigilan mo ang emotions mo. But later on, nang makita ko si Mommy Capadocia (my new adopted mom...hehehe.. walang kokontra) na attentively listening to me..parang nakita ko sa kanya ang Tatay (Joecap) na sinasabihan ako na...Oh, ano Remate... anong istorya na naman ang in-SS mo. (SS means, sinalsal o isyung nilagyan ng iba't ibang flavoring para maging sensational). eh, bigla akong ginanahan na mag-kwento. FYI lang po.. wala akong idea na magsasalita ako sa necro service ng MPC kaya't nung tinawag na ni Mother Marie (Peña Ruiz) ang name ko.. ayoko talagang tumayo.

To cut the long story short...nagsalita na rin ang Lola (kris) ninyo. Hindi ko talaga mapigil ang sarili ko at mag-pretend na "okey" ako kasi talaga namang hindi. I think, it took 20 seconds for me before i said my first phrase..."hindi ko talaga matanggap."

Narinig ko pa nga si Mader Marie na nag-comment sa may gilid ko na... "ano raw?" hahaha... as i've said, feeling ko talaga at that time "bingi ako."

at last, nakwento ko na rin ang ilan sa experiences ko with Tatay (Joecap). Firstly, very nakaka-iyak until napansin ko na napapasaya ko na ang mga tao dahil nag-kwento na ako tungkol sa barangay ko.

FYI po ulit, si Tatay (Joecap) kasi ang political (career) adviser ko. Pag tini-text ko siya o kaya ay pupuntahan ko siya sa office niya...ang sasabihin niya agad sa akin.." oh, anong problema na naman ng barangay mo ang ibibigay mo sa kin? Sinabi ko na kasi sa iyo... bakit ka kumuha ng batong ipupukpok mo sa ulo mo tapos ako ang papahirapan mong bata ka. Halika nga ritong bata ka, bwisit ka," sabay aakbayan ako na akala niya siguro lalaki ang kausap niya at papayuhan niya agad ako. Pag nararamdaman niya na iiyak ako...sasabihin niya agad sa akin...hoy, hoy, hoy...hindi ganyan ang idol (Pangulong Arroyo) mo. Hindi iyakin iyon. Magtigil ka nga diyan. Sige kumain ka na lang diyan."

May instances pa na kapag hihingi ako ng referral sa kanya... titingnan ako ng masama nun sabay hawak sa tobacco niya na walang sindi. hahaha..parang FVR lang naman...ikaw, ginagamit mo ang supplies ng gobyerno. Kapag hindi ka pa naging chairman." hahaha... habang sinasabihan ako eh, tatawagin niya si Ms. Anne, staff niya at uutusan na gawan ako ng referral at pipirmahan niya.

Marami, napakarami pang kalokohan ang Tatay (Joecap).

Hindi ko talaga siya makakalimutan dahil sa kanya (Tatay Joecap) eh isa ako sa binigyan ng Outstanding Kagawad sa buong District III. Imagine, ilang buwan pa lang akong nagse-served bilang Brgy Councilor eh nakakuha na agad ako ng recognition. Siyempre, utang na loob ko iyan sa Tatay Joecap.
why? siya kaya ang nagturo sa akin na gawin ang lahat ng makakaya ko, mahalin ang trabaho ko bilang public servant at huwag ko raw kalimutan na kung ang idol ko na si Pangulong (Gloria) Arroyo eh, small but terrible President ng bansa , ako naman daw eh, small but terrible President ng BARANGAY. hahaha...napaka-classic talaga ng Tatay ng bayan.

Sobrang PROUD ang Tatay Joecap sa mga naa-achieved ko sa Barangay kasi kapag nabalitaan niya na may bago akong projects, bagong recognition, na-imbitihan bilang guest speaker... ang kasunod nun... patatawagin niya ako kay Ms. Anne para ma-interview niya ako sa radio program niya sa Radyo ng Bayan, every sat. 7-8:00 am.

Hindi ko talaga siya makakalimutan dahil without him, matagal na akong nag-give up sa pagiging kagawad pero palagi niyang sinasabi sa akin na pahalagahan ko raw ang boto na ibinigay sa akin ng mga constituents ko.

Hay naku, Tatay Joecap..Luvs talaga kita.

Pero, since wala ka na sa piling naming mga anak mo... don't worry... hindi ko sasayangin ang "tiwalang" ibinigay mo sa kin at sabi sa kin ng Nanay Capadocia..." huwag kang mag-alala, nandito pa naman ako na puwedeng maging Nanay mo...iyon nga lang hindi ako mahilig kumain ng matataba at hindi ako naninigarilyo."; while si Press Secretary Cerge Remonde naman ang sabi niya sa akin kanina after ng prescon ni Executive Secretary Eduardo Ermita," huwag kang mag-alala nandito naman ako, handa akong maging Tatay mo. alam mo bang na-touched ako sa mga sinabi mo," sabay hawak sa buhok ko na parang Tatay na pinapayuhan ang kanyang anak.

Sa pagkawala ng TATAY JOECAP, dalawa naman ang ipinalit niya...ang NANAY CAPADOCIA at ang TATAY CERGE.

TATAY JOECAP, MARAMING, MARAMING SALAMAT PO ulit.

BYE TATAY JOECAP! SALAMAT PO!

i was really shocked when i heard over the radio last week na kino-confirm ng mga local officials sa Benguet, Ifugao na walang nag-survived sa nag-crashed na presidential chopper Bell 412. Kahit ilang beses na i-report na walang nag-survived at lahat ng nakasakay ay patay... hindi ko inisip na patay na ang pinakamamahal kong tatay-tatayan na si Press Undersecretary Jose Capadocia.

Kino-convinced ko ang sarili ko na hindi paniwalaan ang report until i received a text message from Tita Susan last April 09 at around 8:00 in the morning confirming na "patay" na nga si Tatay Joecap.

Her text message was "The BELL 412 Heli Tail Nr: 1946 piloted by Maj. Sacatani & Cpt. Alegata with its passengers, namely BGEN Clet, USEC Malou Frostrum, DIR Pearl Bandayanon, USEC Joe Capadocia, PSG Demy Reno, has been located in Mt. Panatoan, north of Mt. Pulag. There are no survivors. We mourn this great & profound loss. We laud them, they died in the line of duty, a testament of true public service. Their service & patriotism will be remembered. We commiserate with their families & offer our deepest condolences".

Grabe! nagulat talaga ako...tinry kong tawagan ang phone ng Tatay Joecap..thou alam ko na "can't be reached lang naman ang maririnig ko", tinawagan ko si Tita Susan, ring lang ng ring ang phone niya, Nay Rose (Novenario)..same thing...nag-ring lang until i decided to call Tatay Joecap's Little Angel , ang staff niyang si Ms. Anne. Nag-ring ang phone niya, Nabuhayan ako ng loob dahil at last may makaka-usap na ko tungkol sa kung totoo ba na wala na nga ang Tatay (Joecap) ko. tanong ko agad sa kanya ay kung totoo iyong tinext sa akin ni Tita Susan? ang sagot niya, "tita, totoo na 'to. Nag-usap kami for 5 minutes, parehong umiiyak...ako, hindi ko pa rin matanggap na wala na si Tatay Joecap. I admit, kausap ko si Ms. Anne at that time pero ang Tatay Joecap ang nasa isip ko.

Ako na ang nagsabi kay Ms. Anne na mag-usap na lang kami ulit.

IYAK AKO NG IYAK sa nalaman ko.. if for them, kaartehan iyon ...pls...NO!

Ang Tatay Joecap ang nagsilbing adviser ko nang pasukin ko ang pagiging public servant. Sometimes, iniinis niya ako pag sinasabi niya sa kin na..."sakit ng ulo ang pinasukan ko pero later on... fatherly advises na ang ibibigay niya sa akin." He knew from the very start na "idol" ko si Pres. Arroyo, small but terrible leader of the country tapos sasabihin niya sa akin...ako naman daw sa Barangay (352-35). hehehe....

Ilang beses na rin niya akong in-interview sa radio program sa Radyo ng Bayan and very proud siya sa akin ng sabihin ko sa kanya na naka-received ako ng "Outstanding Kagawad Award." Ang advised niya, "galingan ko pa raw."

Matagal ko nang kilala si Tatay Joecap. Hindi "flash in the pan" ang "friendship" namin ng Tatay Joecap. Naging editor siya ng tabloid paper na sister company ng Remate at Bagong Pinoy. Sobrang "nene" pa ako ay Tatay Joecap ko na siya. Nakaka-miss talaga!

JUST OUT OF CURIOSITY ay may kinausap akong "spiritista", si Mang Tony. Sinulat ko ang pangalan na Jose Capadocia, 69 years old... nagsimula na si Mang Tony sa kanyang silent prayers...dinasalan niya iyong white candle sa isang soup cup na may tubig. Sinindihan ang kandila...after a couple of minutes... nabuo ang image...ang Jose Capadocia, 69 years old ay lumabas na image ng babae. Based sa desripsyon ni Mang Tony.. ang image na babae ay may katabaan ang tiyan, may malaking balakang, puwitan, maiksi ang buhok at putol ang mga paa.

Even si Mang Tony ay nagtaka bakit daw naging image ng babae iyong candle na sinindihan niya gayong pangalan ni Jose Capadocia ang binanggit niya sa silent prayer.

Kung ano ang message nito... bahala na po kayong mag-isip. Basta ako... ipagdarasal ko ang katahimikan ng soul ng Tatay Joecap at sa image na nabuo ni Mang Tony... isasama po kita sa prayers ko.

Tatay Joecap, kung nasaan ka man po....tandaan mo po na mananatiling Tatay Joecap ka ng buhay ko.

PAALAM po! at SALAMAT !