i was really shocked when i heard over the radio last week na kino-confirm ng mga local officials sa Benguet, Ifugao na walang nag-survived sa nag-crashed na presidential chopper Bell 412. Kahit ilang beses na i-report na walang nag-survived at lahat ng nakasakay ay patay... hindi ko inisip na patay na ang pinakamamahal kong tatay-tatayan na si Press Undersecretary Jose Capadocia.
Kino-convinced ko ang sarili ko na hindi paniwalaan ang report until i received a text message from Tita Susan last April 09 at around 8:00 in the morning confirming na "patay" na nga si Tatay Joecap.
Her text message was "The BELL 412 Heli Tail Nr: 1946 piloted by Maj. Sacatani & Cpt. Alegata with its passengers, namely BGEN Clet, USEC Malou Frostrum, DIR Pearl Bandayanon, USEC Joe Capadocia, PSG Demy Reno, has been located in Mt. Panatoan, north of Mt. Pulag. There are no survivors. We mourn this great & profound loss. We laud them, they died in the line of duty, a testament of true public service. Their service & patriotism will be remembered. We commiserate with their families & offer our deepest condolences".
Grabe! nagulat talaga ako...tinry kong tawagan ang phone ng Tatay Joecap..thou alam ko na "can't be reached lang naman ang maririnig ko", tinawagan ko si Tita Susan, ring lang ng ring ang phone niya, Nay Rose (Novenario)..same thing...nag-ring lang until i decided to call Tatay Joecap's Little Angel , ang staff niyang si Ms. Anne. Nag-ring ang phone niya, Nabuhayan ako ng loob dahil at last may makaka-usap na ko tungkol sa kung totoo ba na wala na nga ang Tatay (Joecap) ko. tanong ko agad sa kanya ay kung totoo iyong tinext sa akin ni Tita Susan? ang sagot niya, "tita, totoo na 'to. Nag-usap kami for 5 minutes, parehong umiiyak...ako, hindi ko pa rin matanggap na wala na si Tatay Joecap. I admit, kausap ko si Ms. Anne at that time pero ang Tatay Joecap ang nasa isip ko.
Ako na ang nagsabi kay Ms. Anne na mag-usap na lang kami ulit.
IYAK AKO NG IYAK sa nalaman ko.. if for them, kaartehan iyon ...pls...NO!
Ang Tatay Joecap ang nagsilbing adviser ko nang pasukin ko ang pagiging public servant. Sometimes, iniinis niya ako pag sinasabi niya sa kin na..."sakit ng ulo ang pinasukan ko pero later on... fatherly advises na ang ibibigay niya sa akin." He knew from the very start na "idol" ko si Pres. Arroyo, small but terrible leader of the country tapos sasabihin niya sa akin...ako naman daw sa Barangay (352-35). hehehe....
Ilang beses na rin niya akong in-interview sa radio program sa Radyo ng Bayan and very proud siya sa akin ng sabihin ko sa kanya na naka-received ako ng "Outstanding Kagawad Award." Ang advised niya, "galingan ko pa raw."
Matagal ko nang kilala si Tatay Joecap. Hindi "flash in the pan" ang "friendship" namin ng Tatay Joecap. Naging editor siya ng tabloid paper na sister company ng Remate at Bagong Pinoy. Sobrang "nene" pa ako ay Tatay Joecap ko na siya. Nakaka-miss talaga!
JUST OUT OF CURIOSITY ay may kinausap akong "spiritista", si Mang Tony. Sinulat ko ang pangalan na Jose Capadocia, 69 years old... nagsimula na si Mang Tony sa kanyang silent prayers...dinasalan niya iyong white candle sa isang soup cup na may tubig. Sinindihan ang kandila...after a couple of minutes... nabuo ang image...ang Jose Capadocia, 69 years old ay lumabas na image ng babae. Based sa desripsyon ni Mang Tony.. ang image na babae ay may katabaan ang tiyan, may malaking balakang, puwitan, maiksi ang buhok at putol ang mga paa.
Even si Mang Tony ay nagtaka bakit daw naging image ng babae iyong candle na sinindihan niya gayong pangalan ni Jose Capadocia ang binanggit niya sa silent prayer.
Kung ano ang message nito... bahala na po kayong mag-isip. Basta ako... ipagdarasal ko ang katahimikan ng soul ng Tatay Joecap at sa image na nabuo ni Mang Tony... isasama po kita sa prayers ko.
Tatay Joecap, kung nasaan ka man po....tandaan mo po na mananatiling Tatay Joecap ka ng buhay ko.
PAALAM po! at SALAMAT !
No comments:
Post a Comment